in king kasai wandelt christophe boltanski midden in de nacht door het africamuseum in tervuren. het museum werd in 1897 in opdracht van koning leopold ii gebouwd. het opende in 1910 en herbergt een lange en pijnlijke koloniale geschiedenis. ook nu staan er nog koloniale artefacten – de meest aanstootgevende werken in de kelder, de buste van leopold is ontdaan van zijn sokkel. naast de meest overweldigende representant van het kolonialisme slaat boltanski zijn veldbed op: de reusachtige, opgezette olifant king kasai. boltanski vertelt het huiveringwekkende verhaal van leopold, die congo als privebezit zag, maar zijn verworven rijkdommen graag wilde tonen aan het belgische volk en de rest van de wereld. zo liet hij voor de internationale tentoonstelling van 1897 recht voor het museum een Ê»menselijke zooʼ inrichten. 267 congolese mannen, vrouwen en kinderen moesten er hun leven nabootsen. zeven van hen overleefden de kille, natte zomer niet. hoe moeten we ons verhouden tot het verleden? door in de huid te kruipen van de kolonisator en de jager die de olifant in 1956 schoot, waagt de auteur zich in het hart van onze gewelddadige geschiedenis.