‘niet zo boos kijken hoor, daar word je lelijk van.' het is een opmerking die veel vrouwen nog regelmatig naar hun hoofd geslingerd krijgen. in dit scherpe essay onderzoekt roos moggre waarom vrouwen nog steeds worden gecorrigeerd als ze niet glimlachen, niet meebewegen of simpelweg kritiek durven te uiten. waarom bestaat het beeld dat vrouwen ‘minder competent’ zijn nog steeds – en hoe is het mogelijk dat een vrouwenquotum anno 2024 nieuwswaardig is? in kijk zelf niet zo boos verweeft moggre haar persoonlijke ervaringen met messcherpe observaties over de werkvloer, de media en de politiek. tegelijk houdt ze de lezer een spiegel voor: hoe komt het dat sommige mannen zo moeiteloos op topposities belanden, terwijl vrouwen zich nog altijd dubbel moeten bewijzen en daarvoor minder betaald krijgen? confronterend, geestig en noodzakelijk – de emancipatie is begonnen, maar allerminst voltooid.