het christendom was sinds constantijn de grote de dominante godsdienst van het romeinse rijk, maar een halve eeuw later heeft keizer julianus (361-363) nog een poging gedaan de 'heidense' godsdienst in ere te herstellen. dat zou hem de bijnaam 'afvallige' opleveren van de kant van zijn christelijke tegenstanders: zelf zag hij juist de christenen als afvalligen van zijn dierbare helleens-romeinse godsdienst. wat waren nu eigenlijk zijn beweegredenen? die vinden we in de eerste plaats in zijn tegen de galileeers (zoals hij de christenen noemde), maar ook in zijn brieven en redevoeringen. julianus had een gedegen filosofische en retorische opleiding genoten. een opvallend werk is zijn baardhater, een zelf-satire waarin hij zijn houding tegenover de inwoners van het 'wufte' antiochie uiteenzet. in deze uitgave een ruimte keuze uit zijn geschriften: zijn twee hoofdwerken tegen de galileeers en de baardhater compleet, met daarnaast een ruimte keuze uit zijn brieven en redevoeringen. dit alles vertaald en van een informatieve inleiding voorzien door kees meiling.