de schrijver zelf, in hp/de tijd: ‘als ik geen grote tuin had gehad, had ik me allang verhangen.’ vijf jaar nadat hij naar zuid-afrika vertrok is kevin van vliet terug in nederland om een nieuw werkvisum aan te vragen. daar wordt hij geconfronteerd met zijn vroegere zelf en dreigt hij emplooi en verstand te verliezen. het verslag van dat bezoek, in romanvorm, volgt een jonge journalist op reis langs de ruines van zijn verleden. van vliet (1993) werkte zeven jaar in de coulissen van de journalistiek – eerst hp/de tijd, toen hilversum, vervolgens naar de kranten – en is momenteel correspondent in zuid-afrika voor trouw en het financieele dagblad. zijn voor een bronzen uil genomineerde literaire debuut, de novelle wolfsjong (2019), alsook de korte roman bobbejaanskloof (2023) zijn schetsen in vergelijking met het proza dat nu onder de evenaar naar buiten is gebroken. met jong en eenzaam opent van vliet de aanval op de huidige stand van de nederlandse literatuur. dit is de roman waar ons ingeslapen, in zichzelf gekeerde taalgebied op wacht. kevin van vliet (1993) is correspondent in zuid-afrika voor trouw en het financieele dagblad. voor zijn literaire debuut, de novelle wolfsjong, ontving hij in 2020 een nominatie voor de bronzen uil. hij woont en werkt in kaapstad. over wolfsjong: ‘een bijna sprookjesachtige vertelling.’ pieter van der wielen, nooit meer slapen ‘een spannend en sfeervol verhaal.’ tzum over bobbejaanskloof: ‘rauw en ongrijpbaar.’ nrc ‘een broeierig boek.’ trouw over de auteur en zijn werk in het algemeen: ‘reviaans.’ thomas de veen ‘een geniale nieuwe schrijver.’ margreet dolman