in een klein dorp aan de frans‑belgische grens verdwijnt jocelyne hamiliere op een stille zomerdag. haar partner michel vertelt iedereen dat ze rust zocht, dat ze is vertrokken, dat ze tijd nodig had. het dorp gelooft hem. haar familie gelooft hem. en zo verdwijnt jocelyne niet alleen uit hoymille, maar ook uit het geheugen van de mensen die haar ooit liefhadden. drie jaar later wordt in westdorpe een onbekende vrouw gevonden. geen naam. geen verleden. geen spoor dat vertelt wie ze was. ze wordt begraven in terneuzen als jane doe, een nummer op een metalen plaatje, een stilte onder de aarde. niemand zoekt haar. niemand herkent haar. niemand verbindt haar aan hoymille. behalve twee mensen. andre en lilian, die haar nooit hebben gekend, voelen een onverklaarbare tederheid voor het naamloze graf. drie jaar lang verzorgen ze het met bloemen, kaarsjes en zachte woorden. uit liefde voor iemand die geen naam heeft. uit menselijkheid die geen uitleg nodig heeft. tot de dag waarop de waarheid eindelijk begint te bewegen. wanneer michel sterft in frankrijk en de gendarmes zijn huis doorzoeken, komen documenten boven die alles veranderen: een paspoort, een leeggehaald spaarboekje.