judith herzberg heeft altijd wel geweten dat jo, die het gezin herzberg kwam versterken toen judith klein was, belangrijk voor haar was. ze was als kind meestal te vinden in de nabijheid van jo, voelde zich er veilig en op haar gemak. maar hoe belangrijk, dat werd haar pas echt duidelijk toen ze over jo begon te schrijven in de afgelopen jaren. slordige dagboekaantekeningen leidden tot het voor herzberg zelf verrassende inzicht dat jo nog steeds in haar dagelijkse handelingen en ook in haar werk voorleeft. dat de liefde wederzijds was, blijkt onder andere uit een verkruimelend mapje dat jo had bewaard met daarin kleine ‘fliedertjes’ uit de lagereschooltijd van judith. het boek jo bevat versleten en onzekere herinneringen en is geillustreerd met foto’s en ander beeldmateriaal. het is in omvang en formaat een kleinood, bedoeld als ode aan jo. judith herzberg heeft haar overleven te danken aan velen, maar jo was daar wel een van de belangrijkste van.