de ronde van frankrijk van 1964 was memorabel omdat jacques anquetil met die zege de eerste renner was die voor een vijfde maal parijs in het geel bereikte, een record waarvan men toen dacht dat het nooit zou worden geevenaard. bovendien werd hij met die prestatie de tweede renner uit de wielergeschiedenis die, na fausto coppi, de dubbel – giro en tour – wist te realiseren. zijn bijnaam, “maitre jacques”, kreeg anquetil toegewezen omdat hij zichzelf boven en buiten alle regels plaatste en een grandeur uitstraalde die zijn omgeving overweldigde. de nauwgezette reconstructie van het wedstrijdverloop van deze tour illustreert hoe anquetil het wedstrijdgebeuren beheerste en er zijn stempel op drukte. de tour van 1964 was bovendien een van de meest spectaculaire ooit. in de lange geschiedenis van de tour is geen enkele editie er alleszins in geslaagd om zoveel enthousiasme bij de menigte los te maken. de strijd tussen de kanshebbers voor de eindzege was dan ook gekenmerkt door drama, herhaalde onverwachte wendingen en een voortdurende ommekeer van de situatie, zodat de wielerfans drie weken lang op het puntje van hun stoel zaten. het was ook de eerste keer dat er in de tour voor de eindzege met seconden in plaats van met minuten werd gerekend. tot op de laatste dag was het niet duidelijk wie de bovenhand zou halen. ook over de groene trui en de bergprijs bleef de uitslag tot op het laatst onzeker. en zelfs de rustdag zorgde voor sensatie! meer dan een halve eeuw later moet worden vastgesteld dat het spanningsgehalte van de tour van 1964 sindsdien zelden of nooit werd overtroffen. wilfied wilms (°1952) publiceerde eerder “mondialisering. de wielersport in de tijd van daniel willlems” (2021) en “de wielersport en de dood, 251 wielerdoden.