na uitstel kwam geen afstel en op 31 maart 2019 vertrok ik dan eindelijk vanuit haarlem naar santiago de compostela. eigenlijk onvoldoende voorbereid en met slechts een vaag vermoeden wat mij te wachten stond. ruim 3000 kilometer verder en 127 dagen later arriveerde ik, 17 kilo lichter, in santiago de compostela. tijdens die vele kilometers heb ik veel meegemaakt. het landschap zien veranderen, de architectuur zien veranderen en de wisseling van de seizoenen van dichtbij meegemaakt. ik heb gelopen bij temperaturen onder nul en bij temperaturen boven de veertig graden celcius. ik heb genoten van de eenzaamheid onderweg maar ook van het gezelschap van andere pelgrims die ik onderweg ontmoette. er zijn momenten geweest waarop ik plechtig met mezelf afsprak dat ik na santiago geen meter meer zou lopen. en er zijn dagen geweest dat mijn rugzak en ikzelf bijna gewichtloos waren en ik kon putten uit een ongekende energiebron. adembenemende landschappen en uitzichten; en ontroerende momenten. alles bij elkaar levert dat het camino gevoel op, dat moeilijk te beschrijven is aan mensen die nog geen camino gelopen hebben. praat je met een medepelgrim dan is een enkel woord voldoende.