vijftig jaar geleden – in de nacht van 18 op 19 juli 1965 – liep dichter ingrid jonker, 31 jaar oud, voor haar huis in kaapstad de zee in en verdronk. nelson mandela redde haar van de vergetelheid toen hij in 1994, in zijn openingsrede tot het parlement als eerste zwarte president van zuid-afrika, de engelse versie van haar anti-apartheidsgedicht ‘die kind’ voorlas en haar ‘een afrikaan en een afrikaner’ noemde. ze werd een verbindend icoon voor zwart en wit zuid-afrika en de terugkeer van haar literaire nalatenschap uit nederland naar kaapstad najaar 2025 was in zuid-afrika een nationale gebeurtenis. na de rede van mandela verzamelde journalist-schrijver petrovna metelerkamp jarenlang documenten en getuigenissen van familie en vrienden over jonkers leven en werk, haar ongelukkige liefdes en het hoe en waarom van haar vroegtijdige dood. in 2003 publiceerde ze de fotobiografie ingrid jonker – beeld van ’n digterslewe en in 2018 ingrid jonker – ’n biografie. beide boeken zijn, in een vertaling van gerard scharn, in het nederlands samengebracht in ingrid jonker – een dichtersleven. petrovna metelerkamp woont en werkt in vermont in de west-kaap, zuid-afrika. ‘metelerkamp toont ingrid jonker niet als icoon, niet als mythe, niet uitsluitend als tragische figuur, maar als mens, als dochter, moeder, geliefde, dichter. wat hier wordt samengebracht, is geen definitief portret, maar een gelaagd beeld, opgebouwd uit documenten, herinneringen, brieven, getuigenissen en context. want we moeten niet oordelen, maar zichtbaar maken, in de geest van jonker.’ janneke siebelink in haar voorwoord ‘petrovna metelerkamp heeft mijns inziens een meesterwerk geschreven dat als een biografische kwantumsprong in het afrikaans kan worden beschouwd.’ erns grundling in die burger