pater damiaan (1840–1889) werkte als missionaris op de hawai-eilanden. zijn radicale solidariteit met mensen met lepra maakte hem wereldwijd bekend. voortbouwend op nieuw onderzoek en ‘vergeten’ hawaiaanse stemmen werpt deze biografi­e een nieuwe, meerstemmige blik op damiaan. door te luisteren naar hawaiaanse getuigenissen krijgt damiaan plots veel meer kleur. hij past in meerdere hokjes en overstijgt ze ook tegelijk. hij was een witte man die zich koste wat het kost wilde integreren in de hawaiaanse samenleving. hij droeg de europese, westerse en ook de hawaiaanse cultuur in zich zonder met een ervan volledig samen te vallen. hij koesterde bepaalde vooroordelen die als racistisch en paternalistisch kunnen bestempeld worden. toch voelde hij zich vooral met iedereen verbonden over grenzen van ziekte, cultuur en religie heen. in wie hij was en wat hij deed gaf hij gestalte aan enkele fundamentele hawaiaanse waarden: ohana (familie), malama (zorg en respect) en aloha (solidariteit). ruben boon (°1988) is historicus. hij werkt in het damiaanmuseum in tremelo en bij het graf van damiaan in leuven. ‘pater damiaan hield erg veel van de hawaianen. door naar hen te luisteren, leren we pater damiaan beter te begrijpen. hun getuigenissen maken damiaans geschiedenis menselijker, betekenisvoller, completer en correcter.’ anwei law, auteur van father damien. a bit of taro, a piece of fish, and a glass of water