in deze derde dichtbundel van ilse starkenburg is een verlangen naar de werkelijkheid, naar contrast met die dingen, een van de terugkerende motieven. haar poezie, bedrieglijk eenvoudig vanwege haar directheid, is in diepste wezen antihermetisch. een gesloten wereld met bijbehorende geheimtaal is hier slechts vertrekpunt. het oogmerk is niet tot een gedicht te komen dat de werkelijkheid vervangt, maar juist tot een dat die werkelijkheid ontsluit.