toen wij jong waren en roekeloos en onze eigen wetten toepasten zonder te wachten op groene lichten want rood was dood en wie geraakt was moest verdwalen. wie was niet eigen rechter, wie kreeg niet het hovaardige gevoel dat alles in de wereld naar je eigen lentelicht verwees en wat dat dan was? in de gedichten van in de bijvoetbossen verbindt tomas lieske herinneringen aan zijn kindertijd met het leven van charlotte de bourbon. die haagse kindertijd speelde zich af op het gebombardeerde ‘sjalotte bonbonplein’. de derde echtgenote van willem van oranje klinkt steeds luider tussen de ruines en het puin, waar de bijvoet volop groeit.