moed, humor, een intens gevoel voor schoonheid, doorzettingsvermogen, kracht – dat zijn de eigenschappen van rosa luxemburg (1871–1919) die in het oog springen bij lezing van de brieven van deze dwarse denker. luxemburg schrijft de brieven uit de gevangenis aan vrienden, strijdkameraden, geliefdes, bewonderaars. ze laat een bijzonder veelzijdige persoonlijkheid zien die niet snel bij de pakken neerzit, integendeel: vaak moet ze anderen ervan overtuigen dat er hoop is, dat het goedkomt. ze schrijft over dieren en bloemen die ze door de tralies waarneemt, over mooie herinneringen, over trouw en ze veegt vriendinnen die haar wat kwijnend voorkomen fel de mantel uit. ‘toen ik haar brieven voor het eerst las, werd ik niet alleen getroffen door de poetische zinnen en sprankelende stijl, maar ook door de menselijke betrokkenheid die eruit sprak.’ - joke j. hermsen