picasso, van gogh en duchamp: het zijn kunstenaars die de kunstgeschiedenis hebben bepaald. maar in diezelfde tijd waren er belangrijke vrouwelijke kunstenaars die vaak worden vergeten. ze waren soms de muze van een mannelijke kunstenaar, maar vaker nog hun eigen muze. stuk voor stuk vrouwen die zo vrij mogelijk leefden en vochten voor wat ze belangrijk vonden, niet bang om zich aan de norm te ontworstelen. hun werk en hun levensverhalen zijn van even grote betekenis geweest voor de kunstgeschiedenis als voor de emancipatie van de vrouw. ze behandelden thema’s die vandaag de dag nog steeds actueel zijn: gender, seksualiteit, moederschap, racisme en feminisme. ik ben mijn muze is een visuele ode aan acht eigenzinnige vrouwelijke kunstenaars waaronder frida kahlo, charley toorop en artemisia gentileschi. zij vormen de ongeziene kant van een kunstgeschiedenis waarvan de belangrijkste iconen altijd mannen zijn geweest.