ik denk aan duizend dingen, maar ook aan heel veel dingen niet. overal is ‘content’, maar wat als dat niet meer beklijft? duizend beelden, duizend woorden, duizend dingen. er kan niets meer bij. en wat erbij komt gaat als douchewater langs me heen. erik jan harmens probeert door te dringen in een overvolle wereld, waarin alles zo vluchtig is als paardenbloempluis. in korte, soms poetische stellingen schetst hij een meedogenloos, hyperrealistisch en wrang-humoristisch beeld van de krankzinnige tijd waarin wij leven. en van de manier waarop die wereld bij hem binnenkomt.