in huppelen op wolken laat heleen verberg haar taal opstijgen uit het aardse rumoer – niet om te ontsnappen, maar om het bestaan van bovenaf, luchtiger te bezien. de gedichten dartelen tussen ironie en ernst, tussen nuchter inzicht en kinderlijke verwondering. hier wordt het lichte niet ontkend of verheerlijkt, maar onderzocht: als fenomeen, als houding, als verweer tegen zwaartekracht – tegen het sloffen door een schemerig labyrint. in een wereld die haar eigen tempo nauwelijks nog verstaat, zoekt deze poezie naar verstilling door lichtvoetigheid. naar wijsheid in het spel. tussen madeliefjes en metafysica, tussen glimlach en besef, ontvouwt zich een veldwerk van de geest. humor blijkt een vorm van helder denken, ironie een zachte wichelroede naar inzicht. “laat ons de zon ophangen, dansen boven grauw en smarte, licht zoeken boven huilend kleed.” huppelen op wolken is een ode aan het vermogen tot verwondering – een filosofische dans, waarin taal haar lichte vleugels ontplooit en de geest even gewichtloos wordt.