wie de hoop opgeeft, en daar zijn  uitgerekend vandaag objectief en subjectief meer dan goede redenen voor, laat zichzelf en ten slotte de hele wereld over aan een handvol mensen die van deze lijdzaamheid gebruikmaken om hun macht nog een tijd lang te versterken. indien we echter de fout begaan dit streven naar een bestendiging van de onrechtvaardigheid als onvermijdelijk of ‘natuurlijk’ te beschouwen, geven we de unieke kans op om ons leven en dat van de anderen zinvol te maken. dit wil zeggen dat we ons nog meer en grondiger over de ware machts- en rijkdomsrelaties van vandaag moeten informeren. dan kunnen we bijna niet anders dan in te zien dat onze gebetonneerde realiteit gelukkig nog barsten vertoont die suggereren dat de tijd wezenlijk hoop is of, wat op hetzelfde neerkomt, de hoop in leven houdt. in dit essay bouwt ludo abicht verder op het denken en handelen van de duits-joodse filosoof ernst bloch, die uitgerekend tijdens de tweede wereldoorlog zijn opus magnum het principe hoop voltooide. voor bloch was deze hoop helemaal niet vanzelfsprekend: alles dreigde verkeerd af te lopen, wat in eerste instantie bevestigd leek te worden door de geinformeerde hoop  waarop zijn hele filosofie steunde.