stokkie stien de leste meter mure stund baoven eerde. de wereld lag noe weerdeloos te weien. het stof leut alle resten ondersneien. de meensen zeden: daor volt weer een verkeerde. een magie zei, wat vaar heur altied leerde,van ‘old’ en ‘mooi’, en leut heur lopend leiden. ze stund wat op het leste puun te dreien. een stokkie stien gunk mit, toen vaar hum keerde. een vlinder krop zoe mooi uut zien cocon. hij slat zien zachte vleugels uut en vlog. hij gef oonz’ogen het mooiste wat hie hef. een plek’eparst in asfalt en beton,verlos zien moois, tut niks meer meensen zog. of ’t mut dat stokkie wezen, dat zeerte gef. veldeling, 1988.