jarenlang was gerri eickhof misschien wel de markantste verslaggever van het journaal. hele generaties nederlanders zagen hem om acht uur ’s avonds vertellen over het nieuws, al dan niet met bontmuts op. van de oorlog in joegoslavie tot de schipholbrand, van de moord op theo van gogh tot het ontslag van marco van basten, van de coronamaatregelen tot de kunstroof uit het drents museum, eickhof was erbij – totdat hij na 39 jaar en zo’n 2500 reportages met pensioen ging. in het even openhartige als humoristische hoe het puntje van de i op mijn hoofd viel vertelt eickhof voor het eerst over zijn bewogen leven op en ook achter het scherm. met veel sprekende details brengt hij tot leven hoe hij werd opgevoed door zijn moeder en zijn grootouders, antropologie studeerde en daarna werd omgeschoold bij migrantentelevisie amsterdam. hij vatte er een grote liefde op voor de journalistiek en voor het medium televisie, ‘het venster op de wereld’. daarna volgde een lange carriere vol ups en downs bij de nos, de belangrijkste nederlandse nieuwsorganisatie. eickhof, zelf geen makkelijke man, leerde omgaan met vooroordelen, moeilijke mensen en situaties. hij was getuige van vele historische gebeurtenissen, beleefde ontroerende momenten, verbeet teleurstellingen en omarmde het grote en kleine geluk dat zijn pad kruiste. nu ziet hij om in verwondering en constateert dat hij het zo over zou doen, ‘want leuker werk dan televisiewerk is net zo onvoorstelbaar als de uitvinding van het medium ooit was’.