lieve joris duikt in ‘hildeke’ opnieuw in haar familiegeschiedenis, nadat zij in ‘terug naar neerpelt’ had geschreven over haar bewonderde en verguisde broer fonny. door de toenemende zorg voor haar ouders wordt ze teruggezogen naar het vlaanderen van haar jonge jaren: de moeder die ze te weinig kende, de weerbarstige vader die vooral oog had voor zijn verloren zoon. en dan is er hildeke, ‘dat andere uiterste op de schaal van het menselijk tekort’, die na de dood van haar ouders onder de hoede komt van haar broers en zussen. hildeke heeft een ‘zingend hartje’, waardoor ze alom geliefd is, maar beschikt ook over een feilloze antenne voor goed en kwaad. met liefde en humor portretteert lieve joris haar vlaamse achterland. terwijl het schuldgevoel over haar jarenlange afwezigheid knaagt, steken familiespanningen de kop op. maar gaandeweg verzoent ze zich met de wereld die ze op haar negentiende ontvluchtte.