wanneer het geweld in de haitiaanse hoofdstad port-au-prince hem dwingt te vluchten, neemt jonas dorleon bijna niets mee: alleen zijn diploma, een dichtbundel, een foto van zijn moeder en een schone onderbroek. zijn hele leven in een plastic tasje. hij zoekt eerst zijn toevlucht aan de dominicaanse kant van de grens en wacht daar in de hoop dat de rust in haiti wederkeert. maar dat gebeurt niet. hij moet lopen, steeds weer, altijd. van brazilie tot mexico legt hij kilometers af, zijn plastic tas altijd stevig tegen zich aangedrukt, nu eens in een oververhitte bus, dan weer diep in de jungle met andere mensen zonder papieren, van wie sommigen de tocht niet zullen overleven. als hij eindelijk de grens met de verenigde staten bereikt, staan de ice-agenten hem op te wachten. jonas heeft maar een doel: dit land, dat niets aan vrijheid te bieden heeft, zo snel mogelijk achter zich laten en canada bereiken. de rijke en poetische stijl van thelyson orelien laat schoonheid opbloeien in de donkerste hoeken van de menselijke ervaring. hij spreekt de taal van ballingschap, de taal die je leert ‘zonder grammatica, zonder woordenboek, alleen met je botten en je huid’.