judith herzberg debuteerde in 1961 als dichter in vrij nederland. sinds de jaren zestig schreef zij naast poezie een onwaarschijnlijke hoe veelheid toneelstukken, essays, opiniestukken en brieven. veel van haar gedichten zijn inmiddels klassiekers. herzberg heeft het culturele collectieve geheugen veel gegeven: vrijwel iedereen kent of herkent wel een dichtregel van haar, gelezen op een muur, een raam, bij een tentoonstelling of in een catalogus en velen dragen zelfs hele gedichten mee in het hart. het gedicht ‘het wachten op de halte’ is een van de klassiekers van judith herzberg, door de dichter zelf tot grote hilariteit van een publiek voorgedragen op festivals als de nacht van de poezie en poetry international. het werd dertig jaar geleden voor het eerst gepubliceerd in de bundel wat zij wilde schilderen, maar heeft na al die jaren niets aan vers- en vrolijkheid verloren. haar spitsvondigheid en de opbouw van de verzen verleiden je om als lezer bij elke zin daadwerkelijk stil te staan. een verademing in een tijd die steeds sneller lijkt te gaan.