nooit zou ze de stad verlaten, dacht annejet van der zijl toen ze nog in hartje amsterdam woonde. toch is het glooiende duinlandschap rond bergen al sinds een aantal jaar de plek waar ze ronddwaalt met haar hond toby en altijd weer, zoals ze schrijft ‘het tegenovergestelde van heimwee’ voelt. het sneeuwklokjesbos is een ode aan de schoonheid van de duinen, de helende kracht van wandelen en het hebben van een hond. maar het is ook een kleine streekgeschiedenis aan de hand van de levensverhalen van drie buitenstaanders die er terecht kwamen – waarvan een de schrijfster zelf. daarmee wordt dit boek een intiem en ontroerend verhaal over rouw, troost en ons hardnekkige geloof in het gelukkige einde van sprookjes.