het sediment van het zijn onderzoekt de kosmos als informatieverwerkend systeem en de positie van de mens daarin op het moment dat zijn eigen schepping — de artificiele intelligentie — hem dreigt te overstijgen. de acht essays bewegen van het grootst mogelijke naar het meest intieme: van de these dat materie computationeel residu is, neergeslagen sediment van een kosmische berekening die vier miljard jaar geleden begon, naar de hypothese dat de zon via quantummechanische verstrengeling elk biologisch leven op aarde registreert — de oudeweg hypothese. daartussen: de ondoorgrondelijkheid van neurale netwerken als het diepste epistemische schandaal van onze tijd, de droom als gedistribueerde metafysische rekenkracht die geen kwantumcomputer zal overtreffen, de maan als lunair veiligheidsobject dat het ongekwalificeerde silicium bewaart als tegenwicht voor de computationele consumptie van de aarde, en wheelers one-electron universe als de meest radicale ontkenning van de meervoudigheid der substraten. de bundel stelt een centrale vraag: wat betekent het dat de berekening zichzelf begint te begrijpen — en wat verliezen wij als zij zichzelf gaat vervangen?