vroeger leerden wij: laat haat niet toe in je hart, want die woekert voort, schaadt anderen en uiteindelijk jezelf. die wijsheid lijkt verdwenen te zijn. kranten en sociale media staan vol haatberichten, vooral in verband met de strijd tussen politiek “links” en “rechts”. voor de tweede wereldoorlog werd haat gezien als een ethisch en religieus probleem. dit speelde zich af in de diepte van de ziel, het gebied waar alleen god toegang heeft. oordelen hierover hoorde thuis in de wereld van de kerk, niet in die van de staat. daar heerste het daadstrafrecht, dat zegt dat een mens alleen veroordeeld mag worden op grond van zijn daden en niet op grond van zijn gedachten en gevoelens. dit veranderde totaal toen in 1965 door de verenigde naties het ivur-verdrag werd aangenomen dat alle rassendiscriminatie uit de wereld wilde bannen. men nam hierbij aan dat rassendiscriminatie voortkomt uit rassenhaat en dit begrip werd vervolgens veralgemeniseerd. daarmee groeide het verdrag uit tot een megalomaan project om alle haat uit de wereld te bannen. het effect was rampzalig. kunstmatige begrippen als rassenhaat, islamofobie, homohaat en transhaat werden uiteindelijk niet gebruikt om de totale hoeveelheid haat in de wereld te verminderen, maar om anderen te kunnen beschuldigen van haat. daardoor nam de haat steeds verder toe.