in ‘het meisjesorkest van auschwitz’ schetst anne sebba een indringend portret van de vrouwen die in auschwitz, op bevel van de nazi’s, een orkest vormden. het waren meisjes en vrouwen van alle leeftijden, afkomstig uit verschillende landen en alle lagen van de samenleving, die gedwongen samenkwamen om op te treden voor de nazi’s en marsmuziek te spelen voor hun medegevangenen. welke rol kon muziek vervullen in een vernietigingskamp? hoe was het voor deze vrouwen om deel uit te maken van een orkest dat niet alleen diende als propagandamiddel, maar ook troost bood aan de moordenaars van hun familie en vrienden? sebba baseert zich op uitgebreid archiefonderzoek en gesprekken met overlevenden, waaronder met de nederlandse pianiste flora jacobs. zo probeert ze een antwoord te vinden op deze aangrijpende vragen en laat ze zien hoe muziek in auschwitz zowel een middel tot overleven als een pijnlijke vorm van onderdrukking werd.