openhartige, inspirerende verhalen van (en over) een van ’s werelds beste hoboisten ***** tophoboist han de vries (1941) is een rasverteller. eerlijk en met een flinke dosis zelfspot blikt hij terug op zijn bewogen leven. hij vertelt over zijn pijnlijke jeugd als joodse jongen en hoe het hoboriet zijn ‘strohalm’ werd, over zijn liefde voor willem breuker, vrouwen en vrienden, en over dirigenten en andere kwelgeesten. de piepjonge de vries zat in het concertgebouworkest onder bernard haitink, maar ging na de notenkrakers-actie zijn eigen weg, met dwarse keuzes: naast zijn loopbaan in de klassieke muziek speelde hij in avant-garde, jazz, salonorkest en zelfs bij ramses shaffy. vernieuwers als louis andriessen en peter schat componeerden voor hem. hij beleefde wilde avonturen met collega-blazers op de racefiets en tijdens cruises met topfluitist james galway. toen zijn verleden hem alsnog inhaalde, bood de beeldende kunst een uitweg. journalist annemieke hendriks sprak vier jaar lang met han de vries, en interviewde daarnaast collega’s en naasten over hem, onder wie abram de swaan, edo de waart, elly ameling, vera beths, theo loevendie en jaap van zweden. een onthullend portret van een eigenzinnig musicus en mens. 'op zijn hobo wist han de vries zijn kwetsuren uit de oorlog te onderdrukken – totdat ze hem inhaalden. het hoboriet was mijn strohalm bevat het bewogen levensverhaal van tophoboist han de vries.' trouw 'de schrijfster voerde tientallen gesprekken met vrienden, generatiegenoten en collega-musici. dat levert een beeld op van een charmante, lieve man met veel talent, maar ook een mens dat niet altijd gemakkelijk is.' niw 'han de vries komt in dit levensverhaal naar voren als een eigenzinnig maar ook kwetsbaar mens die duidelijk zijn eigen weg in het leven koos. openhartig boek.' de boekenkrant 'het boek van annemieke hendriks is geen chronologische opsomming, maar een gelaagd portret. een van de meest ontroerende fragmenten is het verhaal over de familie van zweden.' npo podium klassiek 'de vries is een verteller die weet hoe hij de aandacht moet vasthouden: door permanent te verrassen, op welke manier ook.' de nieuwe muze 'han de vries verstopte zich achter zijn instrument, dat hij evenwel als een van de besten bespeelde. die vlucht had alles te maken met zijn achtergrond. diepe indruk maken de hoofdstukken over de jeugd van de vries. (...) ronduit vermakelijk zijn de passages waarin hij met zijn vriend jaap van zweden grof geld verdient met potpourriplaten. (...) je krijgt een goed beeld van een groep arrogante, fanatieke hemelbestormers.' michel krielaars, nrc