de zotheid is een trouwe vriend van de mens door de eeuwen heen. vooral tijdens het carnavalsfeest verlicht hij ons bestaan, hoewel de deugniet gelijktijdig zijn best doet onze vreugde in de richting van chaos te duwen. de verrukkelijke dwaasheid heeft een beangstigend trekje. kerk en stedelijke overheden namen daarom in het verleden een tweeslachtige houding in ten aanzien van carnaval. vaak kreeg het zottenfeest meer tegenwerking dan medewerking. op zijn best wilden kerk en overheid het carnaval gedogen, maar de verschillen waren lokaal groot: terwijl de clerus het carnaval in een plaats liet gaan zoals het ging, werd het elders zelotisch tegengewerkt. pas rond 1900 ontving carnaval meer begrip van kerk en overheid. het volksfeest kreeg meer ruimte, hoewel de verschillen van plaats tot plaats groot bleven. in tilburg hield het verzet het langst stand. pas in 1965 stond het tilburgse bestuur het openbare carnaval toe. tot die tijd moesten de tilburgers in de kroeg of in de huiskamer hun carnaval vieren, als de avond viel, haast stiekem, achter de gordijnen.