Het denkende hart van de barak
Het denkende hart van de barak
‘ik voel me als een gebalde vuist,’ schrijft etty hillesum in een van haar eerste brieven. In de laatste briefkaart, gegooid vanuit de trein naar polen, zegt ze: ‘we hebben zingende dit kamp verlaten’. Haar brieven van augustus 1941 tot september 1942 zijn bewaard gebleven.
Het zijn de indrukwekkendste die er in de nederlandse taal zijn geschreven. Amsterdam in het holst van de oorlog, en kamp westerbork te midden van de meedogenloze deportaties naar het oosten: dat is het decor waartegen etty haar brieven schrijft. Ze vormen een monument voor al degenen die daar geleden hebben, ze zijn een zeldzame expressie van innerlijke moed en bezitten een literaire kracht die tijdloos is.
Producteigenschappen:
Meer informatie
Bekijk ook
Kees & Jan
dit is het opmerkelijke verhaal van vader en zoon schalker die beiden behoorden tot de top van de c...
De functie van frictie
verandering ontstaat in het gesprek dat we erover voeren. in die interactie raken we elkaar, zoeken...
Koala zit verstopt
drollen drukken, vlaaien draaien, keutels kakken … poepsimpel denk je? niet voor koala. want die zi...
Survivalgids voor studenten
voel je elke dag goed in je vel op de campus dankzij deze praktische survivalgids voor studenten! j...
