najaar 1989. de muur valt, de sovjet-unie zijgt ineen, maar de twintigjarige staaf kirkendal is vooral bezig het hardgekafte opschrijfboek vol te schrijven dat hij ooit van zijn vriend gamal kreeg en dat staaf met viltstift heeft voorzien van het woord ‘zelf’. staaf en gamal waren geliefden. staaf werd verliefd op een ander. waarom? dacht gamal daaraan toen hij op de dakrand stond en sprong? had staaf hem door zijn verraad aangemoedigd te springen? en als dat zo is, hoe leef je dan met die schuld? in de maanden na gamals dood is zijn vriendengroep hechter dan ooit. verenigd in verdriet. maar is dat bindmiddel voldoende? houdt gedeelde rouw je vanzelf bij elkaar? of scheiden toch ergens de wegen?