wat zou je doen, zei de buurman, als je morgen in de keukenla de ware liefde vond? of om het minder gek te maken, voor je deur? ik zei: meneer, ik zou er in de eerste plaats zo goed als mogelijk voor zorgen en ik zou orde scheppen, denk ik. alle vorken bij de vorken. en de drempel zou ik schrobben voor als het nog een keer gebeurt. de jeugd, een liefde, de vitaliteit van ouders: alles is vluchtig, alles vervliegt. de tijd is ongrijpbaar – en toch doet bart moeyaert een poging hem in taal te vangen. omdat afscheid nemen ook opnieuw beginnen is, opnieuw beginnen tegen wil en dank soms, maar niettemin: opnieuw beginnen. de gedichten in helium zijn er de intieme getuigenissen van.