simoon hermus grubba mijn moeder zei na een knallende ruzie dat ik alles had mogen zijn in het leven, als het maar geen kakker was. natuurlijk ga je dan bij het corps. na mijn eerste avond op de societeit keek ik met verbazing naar de witgrijze smurrie op mijn enkellaarzen. grubba. niemand kon me vertellen wat het precies was, maar dat het er was, betekende dat ik erbij hoorde. bij iets dat zoveel groter was dan ik, dan dat dorp, dat huis, waar mijn vastberadenheid om weg te komen vooral een afwijzing leek. omdat het dat ook was, misschien. ik liet me erdoor overwoekeren. in mijn cocon van grubba zou ik transformeren tot iemand die goed is, beter zelfs. nu ik de grubba heb weggeschrobd, vraag ik me af wat er resteert. en waarom ik na al die jaren op het plein sta waar ik opgroeide, om een kloof te dichten die ik zelf heb gegraven. simoon hermus (tilburg, 1992) studeerde communicatiewetenschap en journalistiek in amsterdam en schreef daarna voor onder meer nrc, de speld en plakshot. vanaf 2021 was ze vijf jaar techredacteur bij de volkskrant, waar ze nu freelance voor schrijft. grubba is haar debuutroman.