oude kaarten, of ze nu getekend zijn, met de hand ingekleurd of gedrukt, laten een wereld zien die ver weg lijkt. maar is dat zo? in de universitaire bibliotheken leiden bevindt zich een rijke collectie oude kaarten en atlassen die de leidse verzamelaar johannes tiberius bodel nijenhuis honderdvijftig jaar geleden aan de universiteit schonk. een groot aantal kaarten in deze collectie beeldt grenzen af. grenslijnen, waterlinies, riviergrenzen, staatsgrenzen, dijken en sloten, zelfs de grens tussen eb en vloed of tot waar klokgelui hoorbaar is. natuurschrijver kester freriks en conservator martijn storms brengen de papieren collectie tot leven. kester freriks ging door heel nederland op zoek naar de grenzen van vroeger in het landschap van nu. hij volgde oude grenslijnen die in het verre verleden getekend zijn, kon ze aanraken en er langslopen. gaandeweg ontstaat een caleidoscopisch beeld van de omgang van de mens met het landschap. hoe kleiner en dichter bevolkt het land, hoe meer grenzen. ook de ligging van nederland, deels onder de zeespiegel, vraagt om het trekken van grenzen. na lezing is er maar een conclusie: grenzen zijn onlosmakelijk verbonden met het echte nederland en het nederlandse landschap.