van een melancholische klokkenmaker tot transcendente tuinkabouters en de eerste zwarte paus – in glorie en heerlijkheid trekt erwin mortier alle registers open om te tonen wat het korte verhaal voor hem is: een literaire speeltuin die hij bezoekt tijdens het schrijven aan ander werk, een laboratorium waarin alles mogelijk is en niets te gek. het onversneden vertelplezier, het spel met de taal, de buitelingen der gedachten – het spat van het papier af. glorie en heerlijkheid is een staalkaart van wat mortier als auteur vermag, en tegelijk een pleidooi voor meer speelsheid in de letteren. als schrijver wil hij de wereld al zijn tanden laten zien – in een glimlach weliswaar.