gisteren probeerde ik met colon over de paarden te praten terwijl hij probeerde me antwoord te laten geven op de vragen, en ik vroeg hem naar hun namen en hij zei dat hij geen van hun namen kende. toen ik zei: niet eens van die grijze? zei hij: o de grijze, mijn vader zegt dat je heel goed moet oppassen met dat paard, dat is een echte glipper. dus probeerde ik hem in mijn hoofd glippie te noemen maar dat voelde alsof ik hem kleiner maakte en het klonk ook als gluiperig. dus rommelde ik wat met dat woord en gliff voelde beter, meer hoe zijn naam zou moeten zijn. een glif paard. geen gluipaard, zei ik. yep, zei ze. wat betekent het woord? ik weet het niet, zei ze. daarom vind ik het leuk. als twee kinderen op een dag thuiskomen, zien ze dat er een rode verfstreep om hun huis is geschilderd. wat heeft die verf te betekenen? met het in vorm en gevoel vernieuwende gliff slaat ali smith een nieuwe, fabelachtige weg in haar oeuvre in en laat ze haar licht schijnen over de groeiende duisternis van onze chaotische wereld. ali smith (schotland, 1962) is een van de meest geliefde en succesvolle schrijvers uit het engelse taalgebied. de afgelopen jaren maakte ze diepe indruk met haar seizoenskwartet, vier losjes met elkaar verbonden romans. over het seizoenskwartet: ‘het politieke en maatschappelijke hier en nu gevat in een indringend prozagedicht.’ dirk-jan arensman, het parool ‘in vaak wervelend mooi en speels proza schrijft smith over kunst en liefde, over de betekenis van tijd en geschiedenis.’ hans bouman, de volkskrant ***** ‘ali smith heeft een krachtige verteltoon, die door haar vertalers karina van santen en martine vosmaer sterk wordt aangevoeld.’ de groene amsterdammer ‘ik zie in ali smith een hedendaagse opvolgster van virginia woolf.’ rob schouten, trouw ‘deze romans barsten uit hun voegen van het leven, een keur van personages en stemmen komt langs, verhalende passages worden afgewisseld met overpeinzingen, uitvallen, brieven.’ rob van essen, nrc