in anatomische atlassen en op naakttekeningen was ze niet te zien, in de literatuur kwam ze niet ter sprake, aan het denken onttrok ze zich, en lichamelijk werd ze onderdrukt: lange tijd gold de clitoris als een te negeren orgaan van genot, een duistere en dreigende locus van het vrouwelijke. vandaag vormt ze het brandpunt van tal van manifesten, symposia, boeken en kunstwerken: het ‘klitje’ is terug en wordt zelfs niet meer als exclusief vrouwelijk gezien. en toch blijft de clitoris de plaats van miljoenen verwondingen, het merkteken van zoveel verboden lust en verminkt leven. om ons te herinneren aan al haar branderigheid laat dit geengageerd essay het woord aan een orgaan van lust dat nooit eerder een orgaan van gedachten kon worden. catherine malabou is verbonden aan het centrum voor moderne europese wijsbegeerte van kingston university london, en aan het departement vergelijkende literatuurwetenschap van de universiteit van californie, in irvine. aan de universiteit van amsterdam bekleedde ze in 2019 de spinoza-leerstoel.