in gender en identiteit onderzoekt patrick de reyck het spanningsveld tussen gender en biologie vanuit een naturalistisch-filosofisch perspectief. hij vertrekt van de vaststelling dat sociaal-constructivistische benaderingen tekortschieten in het verklaren van robuuste empirische patronen en gebruikt de notie bioaversie als verklaring voor de weerstand tegen biopsychologische inzichten. daartegenover verdedigt de auteur een model waarin gender wordt begrepen als een met sekse congruent patroon, met een rol voor het homeostatic property cluster-model. hij pleit daarbij voor conceptuele integratie van disciplines zoals evolutionaire psychologie, neurowetenschappen en sociologie. in het tweede deel onderzoekt hij de aard van identiteit via genealogische analyse en de rol van het essentiedenken. dit mondt uit in kritische reflectie op het hedendaagse identiteitsdebat.