de verbeelding is een van de wonderlijkste vermogens van de mens. je zou haar een cadeau van de evolutie kunnen noemen: we kunnen er gedichten mee schrijven, beeldende kunst mee maken, symfonieen mee componeren. maar ons voorstellingsvermogen is veel meer dan biologisch speelgoed om onszelf mee te amuseren. elk idee, elke gedachte, elke herinnering en toekomstdroom vindt zijn oorsprong in onze verbeelding. ze vormt de bron van alle wetenschap, technologie, cultuur en ook van alle kunst. en verbeelding is niet alleen een scheppende kracht. ze heeft ook een duistere, vernietigende kant. in geestesoog neemt neuropsycholoog theo mulder de lezer mee op een fascinerende reis door duizenden jaren geschiedenis van de verbeelding. daarbij bespreekt hij niet alleen allerlei kunstenaars, maar ook de vele filosofen en wetenschappers die zich over het fenomeen hebben gebogen, van plato tot kant, en van freud tot moderne hersenwetenschappers en neurobiologen. wat is de verbeelding eigenlijk, vroegen zij zich af, en waar bevindt die zich? hebben dieren ook verbeelding? en waar ligt precies de grens tussen verbeelding en werkelijkheid?