uit het voorwoord: het doet me denken aan… ik betrapte mijzelf er iedere keer op dat mijn opinie of argumentatie automatisch hiermee begon wanneer ik op de snippers van prof. dr. oei wilde reageren. dat is niet zo vreemd voor een intervisie geleid door een psychoanalyticus, zou je kunnen zeggen, die de associatietechniek op deze interessante wijze weet in te zetten, al was het dan met een ander, interpersoonlijk, doel. en dat doet me denken (sic!) aan hoe verwant psychologie aan literatuur en literatuurtheorie dan wel filosofie is. reactie van een collega: ‘als vader van twee zonen en een schoondochter met een ass herken ik natuurlijk dat letterlijk nemen van geschreven en gesproken woorden en het niet aanvoelen resp. kunnen relativeren van een eufemisme of “dubbele bodems”.’