lisan van de weerdhof schrijft zoals ze kijkt: met aandacht voor wat er onder de oppervlakte beweegt. in fluister het van de daken neemt ze de lezer mee op een innerlijke reis – van huilen op boomwortels tot confetti in je onderbroek. balancerend tussen zichtbaar en onzichtbaar, licht en donker, vind je de uitnodiging om mee de diepte in te gaan. haar hartespinsels laten zich lezen als innerlijke incantaties: woorden die iets in beweging zetten. fluister het van de daken is een bundel die je niet leest, maar ondergaat. voel, met al je zintuigen open. eerder schreef lisan werken vanuit je dna en iedere dag bijzonder.