op indringende wijze schetst de tsjechische schrijfster bianca bellova in de acht verhalen in de bundel flarden schurende relaties tussen mensen van diverse generaties en/of van verschillende sekse: tussen een grootvader en zijn kleinzoon, een zoon en zijn vader, een professor in zijn nadagen en een jonge assistente, een oudere actrice en een jeugdige inter­viewer... in andere verhalen loopt een date via tinder wel heel erg uit de hand, of speelt een zwarte kat een dubbelrol bij een ontmoeting van ex-geliefden. de soms macabere, soms schrijnende wendingen in de verhalen komen meestal voort uit een mis­verstand, onbegrip of ontluistering, en er wordt verteld vanuit verschillend perspectief: man, vrouw en zelfs een kind. de verhalen verschenen in bellova’s eigen land in de periode tussen 2012 en 2020 en lijken tussen haar - meer dramatische - langere werk speelse, maar ietwat gemene vinger­oefeningen. bianca bellova [praag, 1970] kreeg in nederland bekendheid door haar korte roman 'het meer' (de geus 2018), die diverse goede recensies opleverde en tot nu toe in 22 talen werd vertaald. in eigen land werd de roman bekroond met de magnesia litera-prijs en de eu-literatuurprijs. de schrijfster debuteerde in 2009 met ‘een sentimentele roman’, die minder zoetsappig is dan de titel doet vermoeden. dat geldt ook voor ander werk waarmee ze succes had, zoals ‘de dode man’ (2011) en ‘mona’ (2019). thema’s in de genoemde werken zijn onder meer het milieu en het niet naleven van mensen­rechten. in 'flarden' schuilt het desolate veeleer in de menselijke verhoudingen van het hier en nu. bianca bellova’s nieuwste roman, ‘het eiland’, komt in 2022 uit.