dit is een dwaalboek. in verhalen die meanderen tussen reportage en essayistische beschouwing wandelt christiaan weijts door de stad en onze tijd. hij voert de lezer met zich mee langs winkelcentra en markten, digitale systemen en oude rituelen, humor en morele kramp, natuur en technologie. terloops – geheel in de geest van een monter rondstruinende flaneur – heeft hij het zodoende over zulke verschillende zaken als zelfoptimalisatie, traagheid, chatgpt, carnaval, zelfscankassa’s, kunst, tact en herinneren. flaneren kun je leren is geen handleiding, geen pamflet, en al zeker geen stappenplan. het is een uitnodiging tot een manier van kijken: aandachtig, speels en tegendraads.