elk mens bereikt vroeg of laat zijn bestemming. ‘want het lot is sterker dan de goden,’ staat te lezen in een gedicht uit deze bundel met de toepasselijke titel ‘bij toeval verwekt in het eenmalige’. het eindigt dan ook met een royale huldeblijk: ‘lang leve al dat voorgeslacht, dat ons zo achteloos heeft voortgebracht’. dode moeders, kinderen en kleinkinderen, ziekte en lijden, jeugdherinneringen, liefde, dood en verlies, de troost van kunst en poezie, al die bijwerkingen van het bestaan, in deze poezie is het er allemaal, kijk maar: ‘het leven, je tikt ertegen, en het barst’. in fabrieksinstellingen, de vierde dichtbundel van kees van domselaar, gaat het om poezie die de menselijke lotsbestemming onderzoekt waarbij het gedicht vaak heel precies als nulmeting dienstdoet. eerder verschenen van hem bij de arbeiderspers de bundels postfris (2005), een vrouw op het zuiden (2009) en de stille fanfare (2019).