psychische diagnoses bij kinderen (ad(h)d, ass, hsp…) roepen nog altijd veel vragen op of worden als ‘etiketjes’ afgedaan. gelukkig doorbreken we stilaan de mythes hierrond en durven ouders al sneller uit te spreken dat hun kind ‘anders’ is. maar wat als je op je achtendertigste plots vastloopt? of wanneer je op je drieenvijftigste je carriere ziet verkruimelen zonder juist te weten waarom? wat als je bijna zeventig bent en dan te horen krijgt dat je eigenlijk een atypisch brein hebt? de weg die volwassenen moeten afleggen om tot een diagnose te komen, ligt eveneens geplaveid met talloze vooroordelen en gefrons van wenkbrauwen. in etiketjes 18 zoekt ann ceurvels uit of het zinvol is om als volwassene op zoek te gaan naar meer inzicht in je eigen functioneren of dat het net beter is om in de etiketjes-kast te blijven. wie weet maakt het antwoord op die vraag wel het verschil tussen overleven en leven.