‘in het vroege najaar van 1998 raakte ik betrokken bij een schimmig zaakje.’ zo begint erfgenaam, het verhaal van twee vrienden die elkaar eind jaren zeventig hebben leren kennen in een utrechts cafe. twintig jaar later krijgen ze opnieuw met elkaar te maken, als de een een beroep doet op de ander. hoezeer hun persoonlijkheden ook verschillen, hoe oppervlakkig de vriendschap ook was en hoezeer hun levens ook een heel andere kant op zijn gegaan, het gedeelde verleden blijkt een moeilijk te verbreken band. het met vaart en ironie geschreven verhaal van in het water gevallen dromen en ambities krijgt een radicale wending als er plotseling nog iets blijkt te zijn dat hen bindt: een persoonlijk verdriet, waarover niet langer te zwijgen valt. van hans heesen verschenen eerder de verhalenbundel naar zutphen (2019) en de romans een naderend begin van iets nieuws (2021) en tenminste voor een bepaalde tijd (2023), die ook in het duits werd vertaald. over een naderend begin van het iets nieuws: prachtig (yolanda entius in trouw) erg mooi! (spinvis) een gave literaire roman. (l.h. wiener) over tenminste voor een bepaalde tijd: net zo mooi geschreven als zijn debuut. mooi hoor. (yolanda entius in trouw) een boek vol toegankelijke wijsheden, sterke persoonlijkheden en met een ontzagwekkende plot. (de standaard) een kleine, fijne roman met een aandoenlijke hoofdpersoon. (mieke van der weij)