op een vroege zomerochtend laat een hoogbejaarde man zich in het zwarte water van de haven van zijn woonplaats zakken. rond zijn middel het touw waarmee hij het rubberbootje met benodigde spullen achter zich aan zal trekken. het tasje met medicijnen blijft achter, de zware reis zal zijn heelmiddel zijn. de weduwnaar wil in zeven dagen naar zijn geboortedorp zwemmen, de plek die hij nu al tachtig jaar heeft gemeden. wat drijft hem? en, belangrijker: gaat het hem lukken? in de tedere roman engelland beschrijft a.h.j. dautzenberg de laatste tocht van een diepbeschadigde man die in het aangezicht van de dood nog een opdracht heeft te vervullen. dautzenberg neemt de lezer mee naar een mythische wereld waarin tijd niet bestaat, een wereld waarin heden en verleden samensmelten. met engelland voegt hij een nieuw hoogtepunt toe aan zijn avontuurlijke en kleurrijke oeuvre. een allegorisch sprookje dat na lezing nog lang zal resoneren. a.h.j. dautzenberg (heerlen, 1967) debuteerde in 2010 met de verhalenbundel vogels met zwarte poten kun je niet vreten en publiceerde sindsdien meer dan twintig boeken. daarnaast initieerde hij verschillende maatschappelijke en multidisciplinaire kunstprojecten. zijn werk werd genomineerd voor vele literaire prijzen en in 2016 ontving hij de nationale impact award voor de armoedeglossy quiet 500. over de vijf: ‘een scherpe en complexe roman.’ de volkskrant ‘dautzenberg stelt de hypocrisie en complexiteit van moderne maatschappelijke normen aan de kaak zoals alleen hij dat kan.’ humo **** over ogentroost: ‘misschien wel onze meest autonome schrijver. (…) dautzenberg lezen is een beetje als naar de sterrenhemel kijken.’ de volkskrant over vijftig verhalen: ‘dautzenberg is onze literaire meester in de grensoverschrijding.’ nrc **** over wie zoet is: ‘dautzenberg is een van die tamelijk zeldzame nederlandse schrijvers van wie je geen boek ongelezen kunt laten.’ p.f. thomese