als moeder zit je op de voorste rij tijdens het eerste levensjaar van je kind. tegelijkertijd duwen allerlei verwachtingen je in de rug. dat is niet alleen vervelend, het leidt je ook af van wie en wat zich vlak voor je neus voltrekt: een schouwspel dat maar een keer wordt opgevoerd. dit poetische dagboek is een poging om niet kwijt te raken wat je hoe dan ook in meer of mindere mate ontglipt. het is een hulpmiddel, een aanmoediging voor (prille) moeders en vaders om te blijven kijken en ervaren, zonder daar slaap voor te laten. een vorm van vasthouden van is een oefening in aandacht. een zoektocht naar metaforen. een uitnodiging. onvolledig. een feest.