met een lach en een traan neemt de lezer mee naar een wereld die zelden wordt gezien, maar waarin dagelijks levens op hun kop worden gezet. stephanie en ellen, kinderoncologieverpleegkundigen in het prinses maxima centrum, schrijven van dichtbij over wat er gebeurt wanneer de woorden ‘uw kind heeft kanker’ vallen. ze vertellen over levens die abrupt veranderen: van school en kinderfeestjes naar chemokuren, bloedwaarden, misselijkheid en haarverlies. over gesprekken die ineens draaien om kansen, percentages en prognoses. over slecht nieuws dat alles stilzet, en goed nieuws dat bijna te mooi voelt om te geloven. over kinderen die genezen, maar ook over kinderen die overlijden. dit boek is geen medisch verslag, maar vertelt het verhaal van het dagelijkse werk en leven op de afdeling. rauw, warm, soms grappig en vaak alles tegelijk. een eerlijk, intiem en oprecht boek over zorg, nabijheid en overleven: van knuffels op ziekenhuisbedden tot piepende infuuspompen. stephanie blom begon als kinderverpleegkundige bij het prinses maxima centrum bij het openen van de deuren in 2018. vrij snel daarna heeft zij haar opleiding tot kinderoncologieverpleegkunde afgerond. als verpleegkundige ervaart ze hoe haar werk soms schuurt met haar rol als ouder en hoe dat haar werk tegelijk kan verzwaren. ellen brom begon in 2021 als verpleegkundige in het prinses maxima centrum en behaalde hier haar specialisaties. het overlijden van haar zus laura aan een zeldzame tumor bracht haar dichter bij de zorg. het schrijven werd haar manier om te voelen en te vertellen wat ze niet altijd hardop kan zeggen.