afrika-optimisme lijkt vandaag de dag bijna net zo in zwang als afrika-pessimisme twintig jaar geleden. hongerbuikjes zijn in de beeldvorming ingeruild voor potentie. maar in de praktijk is er minder veranderd. de toekomst van veel afrikanen ziet er niet werkelijk rooskleuriger uit dan twee decennia terug. en afrika was natuurlijk ook nooit zo hopeloos als destijds werd verondersteld. het probleem is dat europeanen hun beeld van afrika kleuren met cliches. die vertroebelen het zicht op de realiteit. medelijden wordt aangezien voor betrokkenheid. en europa blijft afrika bij voorkeur vertellen 'hoe het moet'. waarom lijken wij bijvoorbeeld nooit te twijfelen aan de door ons in afrika gepredikte idealen 'democratie' en 'natiestaat'? waarom vragen we ons zelden af of wij 'blank' (onbewust) niet nog altijd boven 'zwart' plaatsen? en waarom willen we zo graag geloven dat afrika de toekomst heeft? niels posthumus ontrafelt in een hongerbuik is snel gevuld stapsgewijs de belangrijkste europese mythes over afrika en onderzoekt hun voedingsbodem. niet alleen om een beter beeld te krijgen van dat continent, maar ook om meer kennis op te doen over degenen die deze mythes hebben gecreeerd: wij europeanen zelf. niels posthumus is politicoloog en journalist. in 2010 werkte hij in west-afrika. tegenwoordig is hij correspondent in zuidelijk afrika voor dagblad trouw. hij publiceerde ook over afrika in de groene amsterdammer, de belgische krant de standaard en het zuid-afrikaanse dagblad the star.