parijs, 1942. claire heeft een afspraak met een man uit het verzet, op wie ze heimelijk verliefd is. hij is te laat. eigenlijk zou ze het appartement nu moeten verlaten. maar ze gaat niet, ze blijft en typt. ze vertrouwt het leven dat ze met hem gehad zou kunnen hebben toe aan het papier: zoenen op het dak, kinderen, de zee, een tevreden oude dag en het gewone geluk van vredestijd. op de hielen gezeten door de tijd, en terwijl haar leven aan een zijden draadje hangt, houdt claire zich staande door middel van woorden en creeert ze op papier een heel leven. met 'een heel leven' viert de fombelle op virtuoze wijze de kracht van het schrijven en het belang van de verbeelding.